22/9/2009 - -Kendime son-

Kimse ölmedi, kimse yaralanmadı, kimse benim başımı vücudumdan ayırmadı.

Annem içerde misafir ağırlıyor,  abimin fotoğrafı aynamın önünde duruyor, televizyondaki programlar hala sürüyor. Günlerden Salı ve her şey olağan duruyor.  

Her sabah aynaya bakıyor ve ne kadar güçlü bir kadın olduğumu kendime hatırlatıyorum. Ağlamakla kendimi küçültmeyeceğim. Çok sevdiğimi inkar edecek de değilim, ben ne yaşadıysam hepsini büyük bir gururla taşıdım.

Oysa küfür edebilirdim, orospu çocuğu hayatımı siktin diyebilirdim. Bunu hak etmediğini söyleyemez. Ama yapamıyorum. İyi biri olduğumdan değil, zarif bir kadın da sayılmam. Sadece babamın benden utanmasını istemiyorum. Her aşık olduğumda hayallerimi bir yana bırakıp ağlayarak anneme sarılmam, babamı incitiyor. Sil baştan başlıyoruz her defasında ve babamın umutlarını yıkıyorum. Bu yüzden ki ayağa kalkıyorum şimdi.

Hiçbir kelime oyunu yapmadan, ip üstünde cambaz gibi koşmadan sadece ayağa kalkıyorum.

Altında farklı bir anlam arama, bir daha asla seni seviyor olmayacağım. Bir daha asla seni seviyor olmakla var olup kendimi yok etmeyeceğim.

Susmanın karşısında hiçbir şey yapılmayacağını bana sen öğrettin,

Bu yüzden kim ne derse

Şak diye susacağım. Adını, belleğimden sildim, bir yerlerde karşılaşırsak

Bana kendini yeniden hatırlatmak zorunda kalacaksın.

Ve ben bazen bir şeyi unutmanın

Herşeyi hatırlamaktan daha iyi olduğunu bilerek

Yürüyüp gideceğim.

Bu sana yazdığım son yazıydı. Artık sadece önüme bakıyorum.

Özgen.

2009-09-23 00:49:25 - merhaba

2009-09-22 22:05:44 - jok