Yoktur ki

Sandalye çok ses çıkartıyor ve ben bi'şeyleri kırıp dökmekten her zamankinden daha çok korkuyorum.
Ses yapabilirim, birileri uyanabilir, beni tutuklarlar! İşkence yaparlar! Hiç görmediğin bir yere gömebilirler!
Nasıl özledim ülkemi bilsen!
Oysa burda herşey düzenli,sokaklar sakin,insanlar tepkisiz. Burda yaşamak dünyanın en kolay şeyi. Ama insan vatanı için savaşmıyorsa, başka bir yeri kendisine mesken tutmasının anlamı ne?
Yine de insanlar ölmesin istiyorum, yine de bundan on yıl sonra küçük bir kız çocuğu mayına basmasın istiyorum.Biliyorum çünkü her mayın üstünde bir çiçek taşır!
Her mayıs içinde bir deniz yaşatır!

Ve her aşk sevgilim
sonunda bir katil yaratır!

Sana kafam iyi desem bana çok kızarsın.. Ama ben aklımda taşıdıklarımı dilimin süzgecinden geçirmeden sadece bu zamanlarda konuşurum.. Sesimi duymak bile istemezsin! Korkma istemediğin şeyleri söylemeyeceğim! Gitme, diye Nıetzschenin üst insanını yok sayıp sana methiyeler düzeceğim! Hoşuna gidecek, mutlu olacaksın hala beni seviyor diye düşüneceksin..
Ben o ''hala'' yı alıp burdan boğaza fırlatmak isteyeceğim! Anana avradına söveceğim dişlerimin arasından, tükürmüşcesine. Hala ne demek be? Seni bir an olsun sevmemek, düşünmemek, unutmak gözlerinin içinde balon tutan çocuğu mümkün mü?
Yoo, sakın kendini farklı görme.. Ben yirmiiki yaşımda herşeyi dibine kadar yaşadım! Senden daha kallavilisini de, hakikatlisini de gördüm. Lakin hep en son kanatanın yarısı taze kalır! Bu yüzden işte anlayamıyorsun beni ve ben aklına takılmış olan düğümün ucunda intihar ediyorum!


Sana, beni sevme! demek istiyorum avaz avaz! Ben o bildiğin insan değilim.Bana inan,güven, başımdan bir dakka ayrılma diye bin bir kılığa girdim. Her seferinde daha çok sevdin beni, korudun,sakındın. Ama savaşmayı zaten biliyordum. Sen yokken, ben ''aman aman Allah annesine babasına bağişlasın'' denecek yaştayken içimi neşterle deştiler benim. Ağzına kadar mide bulantısı, göz yaşı doldurup kapattılar!
O günden beri ben hiç düşmemiştim, seni görüp sendeleyene kadar!

Başkası ne görür sen de bilmem. Ama ben baktığımda yüzüne, baloncu amcalar görüyorum sahil kıyısında gezinen, bir kadın bebeğini emziriyor az ileri ki apartmanda, iki çocuk misket oynuyor, arabalar akıyor yollardan, güneş kayboluyor yavaştan. Bir adam işten çıkmış belli, ekmek alıp evine yetişmek istiyor.
İnsanlar ölmüyor, analar ağlamıyor, babalar toprağa gömmüyor evlatlarını!
Ben o gözlerde hayatı görüyorum..
bitip, her sabah yeniden başlayan..

Bu yüzden diyorum ki rahatlıkla,
seni benden daha çok seven vardır elbet,
ama hiç bir insan evladı yoktur ki,
seni benim sevdiğim biçimde seven!

10.05.2010
Bratislava.
Özgen.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !